تراکتور بدون اتلاف وقت به سراغ بستن تراکتور مدل جدید رفته اند و انتقالاتی که قطعا بار دیگر در فوتبال ایران سر و صدا خواهد کرد.

به گزارش “ورزش سه”، تراکتور فصل گذشته به بخش خصوصی واگذار شد و مالک جدید مهندس رضا زنوزی با سابقه ۱۰ ساله در ورزش حرفه ای وارد گود قهرمانی شد. گسترش فولاد تبریز نمونه ای ممتاز از یک باشگاه حرفه ای در فوتبال ایران بود که تراکتور پای در راه حرفه ای بودن با این مالک متمول گذاشت.

تراکتور فصل گذشته را با جذب بازیکنان و مربیان بزرگ آغاز کرد و به قول مدیران ارشد این باشگاه سال آزمون و خطا بود که تجارب بزرگی را نیز برای مدیران این باشگاه داشته و اکنون آنها با تجارب سال گذشته آستین ها را برای بستن تیمی مدعی بالا زده اند و به نظر می رسد اولویت ها کم کردن حواشی در تیم است و اینکه چند پادشاه در یک اقلیم نمی‌گنجند.

توشاک و لیکنز نمونه ای از مربیان سرشناس بودند که با هزینه میلیون دلاری به ایران آمدند ولی سن بالای آنها ایجاب می کرد که اهل ریسک نباشند و نمایش فوتبالی نه چندان دلچسب برای تراکتوری ها که صبر آنها را لبریز کرد. لیکنز با بردهای پیاپی به صدر نزدیک شده بود ولی یک باخت و عدم مدیریت و ریسک بالای او در تعویض و ارنج تدافعی مورد انتقاد هواداران بود تا تمامی پیشروی های تراکتور در روزهای حساس و ریسک پذیر در بن بست احتیاط لیکنز نابود شود.

اکنون با یک سال سابقه کاری سلیقه هواداران مشخص شده است و مدیران تراکتور بیشتر از آنکه در این فصل به نامها توجهی داشته باشند در نظر دارند تیمی سر و حال و تهاجمی را روانه مسابقات کنند و نیروی جوانی و انگیزه را به تیم خود تزریق کنند.

با انتخاب جواد نکونام، حداقل به عنوان یک گزینه می‌توان به خواسته های کلی مسئولین نقل و انتقالاتی این باشگاه دست یافت که با در نظر گرفتن سلیقه های هواداران میلیونی آن تعیین شده است. تیمی جوان، انرژیک و ریسک پذیر و دقیقا چیزی که تراکتوری ها می خواهند.

سلیقه تراکتوری ها خاص است و آنها دوست دارند تیمشان به جای تساوی بدون گل که حاصل یک بازی تدافعی و تاخیری بوده است، نود دقیقه بی مهابا حمله کنند و حریف را تحت فشار قرار دهند و چه بسا در یک ضد حمله گل خورده و بازنده باشند. آنها فوتبال را بیشتر از نتیجه میخواهند و به قول خودشان پهلوانی را می خواهند نه قهرمانی با یک کاپ فلزی.

در سال های اخیر مربیانی به دلیل عدم نتیجه گیری از تراکتور اخراج شده اند که به دلیل سبک بازی تهاجمی مورد حمایت هواداران بوده اند و در مقابل مربیانی نیز بودند که به رغم نتایج خوب، با یک شکست مورد حملات مجازی قرار گرفتند و دلیل آن نیز بازی های نه چندان دلچسب بوده است.

جورج لیکنز بدون اغراق یک مربی احتیاط کار بود و در دیدارهای خانگی حتی زمانی نیاز به گلزنی داشت دست به تعویض نمی زد که باعث دلخوری هواداران شده بود و دقیقه ۶۰ به بعد هواداران تراکتور از روی سکو اشاره می کردند که تعویض کن! لیکنز دفاع جالبی از این موضوع داشت و عنوان می کرد که با یک تعویض ریسک نمی کند که نظم تیمی را برهم بزند و او مربی است و تصمیم گیرنده!

اکنون مدیران تراکتور در انتخاب مربی با چالش بزرگی روبرو هستند و مربی مورد نظر با معیارهای آنها که با سلیقه هواداران نیز سازگار باشد در گزینه های خارجی و داخلی به سختی پیدا می شود و گزینه های خارجی با شرایط مورد نیاز باشگاه و هوادارانش شاید بالای ۲ میلیون دلار هزینه داشته باشد. و حالا مسئولان ارشد تراکتور راهکار خوبی را در پیش گرفته اند.

یک سرمربی جوان و انرژیک که از فوتبالیست های سطح اول کشور بوده و سابقه حضور طولانی در فوتبال اروپا را دارد و با مدرک مربیگری سطح بالا و با خصوصیات جاه طلبی و صد البته مدیریت بالا. اما این مربی تمامی برنامه های نیمکت تراکتور نخواهند بود و یک تیم دستیار تمام کمال اروپایی با هزینه هایی به مراتب خیلی کم تر از جذب مربی معمولی خارجی برای امورات فنی. دقیقا چیزی که در سال های اخیر مربیان بزرگ در ایران انجام داده اند.

منبع : ورزش ۳

Print Friendly, PDF & Email